Multiple sclerose (MS) is een ziekte van het centraal zenuwstelsel, de hersenen en het ruggemerg. De zenuwcellen in de hersenen en het ruggenmerg raken hierbij hun isolatielaag kwijt. Normaal gesproken kunnen zenuwen schade aan de isolatielaag (die myeline heet) herstellen. Bij MS gaat de vernietiging echter zo snel dat de zenuw afsterft voordat die de kans krijgt zichzelf te herstellen. Er ontstaan beschadigingen die tot uiteenlopende reacties kunnen leiden. Bekende symptomen zijn zichtverlies of dubbelzien, spraakstoornissen, spierzwakte, huidveranderingen, blaasproblemen, vermoeidheid, pijn en stemmingsveranderingen. Hoewel de patiënt periodes kent waarin hij zich afwisselend beter of slechter voelt, gaat zijn algemene gezondheidstoestand in de loop der tijd achteruit. Het verloop van de ziekte verschilt van persoon tot persoon. Op het moment dat de diagnose wordt gesteld, heeft vijftien procent primair progressieve MS. Dit betekent dat al vanaf het begin verslechtering optreedt zonder tussentijds herstel. Die verslechtering verloopt dan geleidelijk. Bij 85 procent is op het moment van de diagnosestelling sprake van relapsing-remitting MS (afgekort als RR-MS). Dit houdt in dat de klachten soms een poosje verslechteren en dat ze daarna weer een tijd verminderen of zelfs helemaal verdwijnen. De problemen treden plotseling op en de verbetering gaat langzaam. Na verloop van tijd ontwikkelt echter de helft van deze groep patiënten toch nog progressieve MS. Vanaf dat moment is sprake van geleidelijke achteruitgang, zonder dat nog tussentijds herstel optreedt.